ข้าวปุกงา ไดฟูกุบ้านบนดอย อร่อยลืมเค้กในเมืองเลย

ขนมสุดคลาสสิค ที่เกิดจากความไม่มีอะไรกิน? สู่ข้าวปุกงา ไดฟูกุบ้านบนดอย อร่อยลืมเค้กในเมืองเลย
ข้าวปุกงา ไดฟูกุบ้านบนดอย อร่อยลืมเค้กในเมืองเลย

การมาเชียงใหม่ของจันครั้งนี้ นอกจะมา้ห็นวิถีชีวิต ของชนเผ่าลีซอ กระบวนการการปลูกข้าว ความเป็นอยู่ เเละวิถีชีวิต ที่เรียกพวกเขาว่าคนดอย ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ ที่เข้ามายาก เเต่ก็ออกไปยากเช่นกัน เพราะติดใจจนไม่อยากกลับ

เเต่จันก็ได้มีโอกาสมาเยือนอีกหนึ่งหมู่บ้าน ที่หมู่บ้านนี้ ก็มีความเเตกต่าง เเละเอกลักษณ์ที่ไม่เหมือนกันของชนเผ่า เเละชาติพันธุ์ จันได้มานู้จักคนลาหู่ ในหมู่บ้านห้วยย๊วะ บนดอยแม่เเตง ที่สน้างโฮมสเตย์หลังน้อยๆ มีติดกัน 5-6 หลัง บนหุบเขา ที่โอบไปด้วยธรรมชาติ

เเต่ที่จันจะมาพูดถึงวันนี้ คือขนมของพวกเขา ที่พวกเขาเรียกมันว่า ข้าวปุกงา ที่จันชอบมากๆ ชอบจนกินคนเดียว 3 ชิ้น ซึ่งเเต่ละพื้นที่เเต่ละชาติพันธุ์ก็จะเรียกไม่เหมือนกัน บางคนก็เรียกข้าวปุก ข้าวปุ๊ก หรือข้าวหนึกงา ตามภาษาถิ่น

เเต่ส่วนใหญ่วิธีการทำไม่ได้เเตกต่างกันมากนัก หลังจากที่จันได้คุยกับพี่ปิง เจ้าของโฮมสเตย์ที่นี่

พี่ปิงเล่าว่า ข้าวปุกงา ก็คือขนมของคนกิยนี่เเหละ สมัยก่อนความเจริญเข้าไม่ถึง คยปลูกข้าวสีข้าว ทำบุญเข้าใหม่ ทีาเรียกว่าข้าวกล่ำ หรือข้าวเหนียวไรซ์เบอรี่ ก็จะนึ่งให้สุก เเล้วก็เอาข้าวตอนยังร้อนๆ มาตำด้วยมอง หรือครกตำข้าว ของคนดอย

คนหนึ่งก็จะคอยจับข้าวในมองพริกไปมา ทาน้ำมันหนือน้ำเปล่ากันไม่ให้ติดมอง ส่วนคนในครอบครวก็จะช่วยกันใช้เเรงเหยียบไม้มองให้กระดกตำข้าวกล่ำร้อนๆ ที่เป็นเม็ด กลายเป็นเนื้อเดียวกันเหมือนไดฟูกุ ก่อนจะเอามาปั้นเป็นก้อน เเผ่เป็นเเผ่นกลมๆบางๆ เเละคั่วงาขาวงาดำ เเล้วเอาไปตำ ก่อนเอาข้าวกล่ำที่ตำเป็นเเผ่นมาทา สามารถกินได้เลยตอนเหนียวๆ ยังไม่เเข็ง หรือจะตากลม ทิ้งไว้สักคืน ก่อนเอามาทอด หรือย่างเตาถ่านให้ข้างนอกพองกรอบๆ ส่วนข้างในก็จะหนึบยืดเหมือนไดฟูกุ สมัยก่อนข้าวปุกงาก็คือขนมกินเล่นของเด็กบนดอย เพราะด้วยความไม่มีอะไรกิน ขนมนมเนยเข้ามาไม่ถึง ก็มีข้าวปุกทาเกลือโรยน้ำตาลอ้อยให้หวานๆ เด็กๆก็ทานได้เเล้ว

อีกอย่างหนึ่งเป็นการถนอมอาหาร เวลาพ่อหรือหัวหน้าครอบครัวเข้าป่า ก็จะเอาเข้าปุกห่อใบตองพกไปด้วย ไว้เติมพลังเวลาหิว เพราะมันไม่เสียง่าย เก็ยได้หลายวัน

เเต่พอมีเทคโลยีเข้ามา ขนมนมเนยต่างๆ ก็เริ่มเข้ามาถึงบนดอย ข้าวปุกบนน้อยก็ได้รับความนิยมน้อยลงสำหรับที่นั่น เเต่กับมานิยมวำหรับคนเมือง ย่างเตาถ่านอ่อนๆ โรยน้ำตายอ้อย หรือจะเลือกจิ้มนมข้น ก็อร่อยหมด

บางคนก็เอาไปตาก หั่นเป็นชิ้นๆ ทอดในน้ำมัน ก็จะได้รสชาติที่เเตกต่างอีกแบบ กรอบๆ หนึบๆ ใครชิบเบบไหน ก็กินแบบนั้น

สำหรับจัน ชอบเเบบย่างไฟ เพราะหอมเเละมีความยืดข้างใน ที่ทำให้จันหยุดกินไม่ได้จริงๆ

เสน่ห์ของอาหาร บางครั้งไม่ใช่ราคาแพง หนือพรี่เมี่ยมจสกวัตถุดิบ เเต่มันพนี่เมี่ยมขากกระบวนการทำ และความคลาสสิค ของวิถีคนในที่นั้นๆ จริงๆ

จันเชื่อเเล้ว วิถีคนดอย คอยคนเมือง มันคุ้มจริงๆ

Related Stories

No stories found.
อีจัน
www.ejan.co