ทุกข์สุมอก เสาหลักของบ้าน ทุกพลภาพ ไร้หนทางสู้เพื่อครอบครัว

กล่องกำลังใจอีจัน คือหวังให้สู้ต่อ! ทุกข์สุมอก เสาหลักของบ้าน ทุกพลภาพ ไร้หนทางสู้เพื่อครอบครัว สิ้นหวัง กลัวทุกข์ของตัวเอง ตัดอนาคตการเรียนลูก
ทุกข์สุมอก เสาหลักของบ้าน ทุกพลภาพ ไร้หนทางสู้เพื่อครอบครัว

กล่องกำลังใจของสังคมอีจัน ไม่ว่าไกลไกลเราไปส่งถึง

หลายวันก่อนหน้า มีกระดาษสีขาวแนบรูปภาพ พร้อมเล่าความทุกข์ ฝากแม่บ้านอีจันมาให้ทีมงาน ขอกล่องกำลังใจจากสังคมอีจันสักกล่อง ไว้ซับทุกข์สาหัสที่ครอบครัวกำลังเผชิญอยู่

เรื่องราวในกระดาษเขียนด้วยลายมือ เล่าความบอบช้ำที่ครอบครัวของนายมานพ อาบสุวรรณ กำลังพบเจอ หัวหน้าครอบครัวที่เป็นเหมือนทุกอย่างของบ้าน เกิดอุบัติเหตุทำให้ต้องนอนรักษาตัว ภาระทั้งหมดตกเป็นของภรรยา หมดหวังทุกอย่าง ค่ากินค่าอยู่ค่าเทอมลูกสาว ไม่รู้จะไขว่คว้ามาจากไหน หนทางมืดมนไปหมด ได้แต่ตัดพ้อทำไมชีวิตต้องมาเจอแบบนี้

ทันทีที่อีจันได้รับจดหมาย ทีมงานรีบจัดกล่องกำลังใจ แบกกล่องน้ำหนักกว่า 10 กก.ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ เพื่อไปส่งให้กับครอบครัวพี่มานพ เพราะบ้านของพี่มานพ อยู่ไม่ไกลจากออฟฟิศเท่าไหร่

ภาพแรกที่เห็นชายวัยกลางคน ใช้ไม้วอคเกอร์ช่วยเดินออกมาต้อนรับทีมงาน เราไม่พูดพร่ำทำเพลง ถามไถ่ทุกข์ทั้งหมดที่พี่มานพเจอ เขาเล่าและพรั่งพรูออกมาอย่างไม่มีกัก

40 ปีที่ต่อสู้เพื่อความครัว เส้นทางชีวิตไม่ได้สู้ดีนัก ปากกัดตีนถีบกันมาตลอด แต่ทุกข์ที่สาหัส เริ่มมาจ่อที่ชีวิตเมื่อ 4 ปีที่แล้ว จากคนที่เริ่มทำงานหนักๆรับเหมาก่อสร้าง ทาสีเฟอร์นิเจอร์ ร่างกายเริ่มเตือนว่ามันไม่ไหว เขาป่วยเป็นโรคหลอดเลือดในสมองตีบ แขนขาเริ่มอ่อนแรง เรี่ยวแรงเริ่มถดถอยลงเต็มที่ แม้จะรู้ว่าร่างกายไม่ไหว แต่ต้องฝืนทำเพราะไม่ทำก็ไม่มีกิน และแล้วเหมือนทุกข์ซ้ำทุกข์ ต้นเดือนที่ผ่านมา ขณะกำลังทาสีบันได คุณมานพก็ตกลงมาจากที่สูง หลังฟาดกับพื้นอย่างจัง ทำให้กระดูกร้าว ตั้งแต่นั้นมาทุกข์ก็ทวีคูณขึ้นมาเรื่อยๆ

“ใส่เครื่องมือดามหลังมา 3 สัปดาห์แล้ว ไม่มีเงินไปตรวจไปหาหมอ เพราะไปครั้งหนึ่ง ผมต้องมีค่ารถค่ายา ถามว่ามันเยอะไหม มันอาจไม่เยอะมากมาย เงินหลักร้อย แต่ผมไม่มี วันนี้ภรรยาทำงานคนเดียว รับงานทำความสะอาดตามบ้าน เพราะรับงานประจำไม่ได้ ต้องแวะมาดูแลผมด้วย จากที่ผมเคยดูแลทุกคน วันนี้ทุกคนต้องมาดูแลผม มันพูดไม่ออกครับ ตอนนี้เป็นห่วงภรรยา เป็นห่วงลูกสาว เพราะเขากำลังเรียนมหาวิทยาลัย วันๆหนึ่งนอกจากภรรยาจะหาค่าบ้านค่ากินค่ายาของผมยังต้องหาเงินค่าเรียนให้ลูก วันละ 220 บาท สงสารลูกบางทีเขาบอกว่าพ่อไม่มีหนูหยุดเรียนก็ได้ หรือพอไม่ไหว ก็จะดรอปเรียนไว้ก่อนก็ได้ ซึ่งผมคาดเดาอะไรไม่ได้ อาจจะเป็นความจริงที่ไม่อยากให้เกิด หรือทางข้างหน้าผมอาจจะหาเงินมาให้เขาเรียนทันก็ได้”

เสียงของหัวหน้าครอบครัว ที่วันนี้เขาทั้งทุกข์ทั้งรู้สึกผิดที่ตัวเองไม่สามารถเป็นที่พึ่งของใครได้ จันเชื่อว่าเสาหลักคนนี้ คือเสาหลักที่มันคง และเป็นเสาหลักที่แข็งแรง แม้วันนี้เสาหลักจะทรุดโทรมไปตามกาลเวลาก็ตาม

กล่องกำลังใจกล่องนี้ ที่จันและสังคมอีจันตั้งใจมามอบให้ แม้ไม่มากมายสามารถพลิกชีวิตได้ แต่มันจะทำให้ทุกข์ที่มีอยู่มีความสบายใจ ความเบาใจ และความหวังขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยทุกข์นี้พวกเขาก็ไม่ได้สู้แค่คนเดียว เพราะสังคมอีจันจะสู้ไปด้วยกัน

No stories found.
อีจัน
www.ejan.co